Αφού πάντως στην τρωοσυφοριασμένη μας ομάδα έχουμε αλλάξει τους πάντες και τα πάντα κι αφού φτάσαμε να αλλάξουμε ως και διοικησοϊδιοκτησίες, ας σκεφτούμε προς στιγμήν μήπως το μόνο το οποίο τελικά δεν έχουμε αλλάξει και στο μόνο στο οποίο επιμένουμε σταθερά είναι η προπονητοφαγία.
Αφού δηλαδή χρόνο με το χρόνο αποτυγχάνουμε και με διαφορετικό προπονητή, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί π.χ. είναι προτιμότερο να αποτυγχάνεις μια με τον Μαλεζάνι, μια με τον Μουνιόθ, μια με τον Πεσέιρο και μια με τον Τεν Κάτε από το να είχες τέσσερα χρόνια τον Μαλεζάνι ή τρία τον Μουνιόθ κλπ.
Δηλαδή το να αλλάζει σαν τα σλιπάκια τους προπονητές ο Κόκκαλης όσο γελοίο κι αν είναι, δεν παύει να είναι μια τακτική που αποδίδει και λειτουργεί. Μπορεί να μην λειτουργεί στο χτίσιμο μιας αξιόπιστης ευρωπαϊκής ομάδας, αλλά εντός των τειχών λειτουργεί. Σύμφωνοι, λειτουργεί στο πρωτάθλημα του Γκαγκάτση, του Πανόπουλου και του Βάλνερ, πάντως λειτουργεί.
Εμάς πού ακριβώς λειτούργησε και πού ακριβώς απέδωσε το συνεχές προπονητικό φτου κι απ' την αρχή;
Μόνο κυκλοφοριακά για τις εφημερίδες λειτουργεί, μόνο για να κάνει πολιτική η κάθε εφημερίδα ή να βγάζει το κόμπλεξ του κάθε δημοσιογράφος που την έχει δει προπονητής.
Μόνο ψυχολογικά για τους οπαδούς λειτουργεί: βρίσκουμε το εκάστοτε εξιλαστήριο θύμα και ξεμπερδεύουμε.
Λέγαμε εδώ και χρόνια ότι δεν παίζουμε παραγωγικό ποδόσφαιρο. Επιτέλους παίζουμε. Επιτέλους έχουμε και τον προπονητή και την πλειάδα των ποιοτικών μέσων για να το παίξουμε.
Από εκεί και πέρα τόσο αυτή καθεαυτή η άμυνα της ομάδας όσο και η συνολική αμυντική της λειτουργία είναι για κλάμματα σκέτο και για γέλια όχι.
Μια λύση είναι να φύγει ο Τεν Κάτε.
Μια άλλη λύση είναι να μείνει πέντε χρόνια.
Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική να αποτύχουν άλλοι πέντε - έξι - επτά προπονητές στην επόμενη πενταετία.
