Gkalitsios...και ολίγον Άρης

Ομολογώ ότι η χθεσινή νίκη με εξέπληξε, και ακόμα περισσότερο η απόδοση της ντροπής του Αργεντίνικου ποδοσφαίρου δηλαδή του Ρομέρο. Πράγματι δεν το περίμενα γιατί αυτή η ομάδα, λέμε τώρα, μας έχει συνηθίσει να χάνει εύκολα κάθε κομβικό παιχνίδι. Η απόδοση στο πρώτο μέρος ήταν πολύ καλή και αν δεν υπήρχε το κριάρι Τζιόλης, τα πράγματα θα ήταν ακόμη καλύτερα. Το παιδί έχει τσακωθεί με την πάσα. Αυτός και η σωστή μεταβίβαση δεν λένε καν καλημέρα. Είναι ντροπή να παίζει στον Παναθηναϊκό. Βέβαια εδώ παίζει το παραπληγικό, ο Βύντρα. Τελικά από αυτόν δεν βλέπω να γλιτώνουμε. Η Χέρτα απέσυρε, κατά τα φαινόμενα, το ενδιαφέρον και η φλοκάτη θα μας μείνει αμανάτι. Ο Παπαδόπουλος, ο Κάσπερ του ποδοσφαίρου, ήταν ο γνωστός άθλιος. Τέτοια μεταμόρφωση προς το χειρότερο, ούτε οι Τρανσφόρμερς. Δεν βλέπεται το παλικάρι, αν δεν υπήρχε η πρώτη χρονιά δεν θα πίστευα ότι είναι ποδοσφαιριστής. Ο Σάλπι για μία ακόμη φορά ήταν όαση, ενώ στα δύσκολα καθάρισε ο Γκούμας που θέλει 5 Ενακαρίρε και 10 Σαριέγκι στην καθισιά του. Αυτό βέβαια αποτελεί κατάντια και ταυτόχρονα αίσχος για τις επιλογές του καλοκαιριού. Δεν θα παραλείψω να αναφερθώ στις κωμικές δηλώσεις του εξυγιαντή Πετράκη, ο οποίος μας άφησε άλαλους μιλώντας για αδικία σε βάρος του Γαύρου...Πως το πες??? Σε ένα παιχνίδι που μάλλον ευνοήθηκαν, και μάλιστα σκανδαλωδώς, με εξαίρεση το πέναλτι φάντασμα. Βέβαια την χερούκλα του Ζεβλάκοφ, το γκολ οφσάϊντ του Λούα-Λούα, και ένα τετ-α-τετ της Ξάνθης που έκοψε ο πλαϊνός δεν τα θυμάται. Ούτε ότι ο Πάντος έπρεπε να αποβληθεί απο το 60. Την ίδια στιγμή έγινε χαλασμός για δήθεν σφαγή του Άρη. Γιατί λέει ανακόπηκε με οφσάϊντ δυο φορές ο Κόκε. Συμφωνώ ότι δεν υπήρχε περίπτωση οφσάϊντ σε δυο φάσεις, όμως η μία ήταν μια μπαλιά 40 μέτρων με τον Κόκε μόνο του ανάμεσα σε τέσσερις και η άλλη, μια μπαλιά στο κόρνερ. Αστεία πράγματα δηλαδή. Ζητάνε και ένα πέναλτι που εκτός ότι δεν υπάρχει θέμα, έχει προηγηθεί ορισμός επιθετικού φάουλ με καθαρή σπρωξιά στον Ρομέρο. Παράλληλα, τελείωσαν το παιχνίδι οι γκιλοτίνες Αβραάμ και Γκαρσία. Αλλά ούτε αυτό το θυμάται κανείς...Περιέργως, κάποιοι φαντάζονται σφαγές μόνο με μας. Με ποιόν? Με την ομάδα του μεγαλύτερου θύματος στην υφήλιο. Τον άνθρωπο που τον κλέβουν και λέει ευχαριστώ. Ειλικρινά απορώ με το θράσος κάποιων.

Και περνάμε τώρα στο κυρίως πιάτο. Θέλουμε λέει Γκαλίτσιο και...Πετρόπουλο. Και καλά ο Γκαλίτσιος είναι καλός, μπροστά δε σε Βύντρα και Νίλσον είναι Καφού στα νιάτα του. Αλλά τον Πετρόπουλο ποιός τον σκέφτηκε? Δηλαδή η ποιότητα που μας λείπει είναι οι Γκαλίτσιος και Πετρόπουλος? Ένα γαμημένο όνομα δεν θα πάρουμε ποτέ? Έναν παίκτη ηγέτη, που να κάνει την διαφορά? Δηλαδή στις πτέρυγες και στο κέντρο της άμυνας είμαστε σούπερ? Δεν είναι δυνατόν ο βασικός αντίπαλος να ξοδεύει εκατομμύρια και συ να μιλάς για παικτάκια. Και η πλάκα είναι, ότι ακόμα και τον Γκαλίτσιο μάλλον τον χάνουμε και πάει στον γαύρο. Η υπέρτατη ξεφτίλα δηλαδή. Για να μην παρεξηγηθώ ο Γκαλίτσιος μου κάνει αλλά δεν φτάνει. Θέλουμε ποιότητα. Θέλουμε σταρ. Θέλουμε ονόματα, βαριά χαρτιά. Αλλά κοστίζουν και ο Σκρουτζ Μακ Τζίγκ δεν δίνει φράγκο. Αν πουλήσει και τον Μάτος - τώρα η το καλοκαίρι - κλάφτα Χαράλαμπε.

Κλείνοντας υπενθυμίζω το απίστευτα δύσκολο πρόγραμμα στο δεύτερο γύρο, οπότε μην ενθουσιάζεστε ιδιαίτερα. Καλή χρονιά σε όλους. Για την ομάδα δεν θα ευχηθώ, άλλωστε με την τακτική του πανίβλακα κάθε μέρα είναι Πρωτοχρονιά καθώς όλο ευχές και προσευχές κάνουμε. Να στε όλοι υγιείς και ευτυχισμένοι.

Νοσηρότητα αντί Αγάπης

- Tώρα που ο Δώνης πήρε χι κι από το γάβρο, θα αθωωθεί στο ντερμποδικείο; Θα μειωθεί τουλάχιστον η ποινή του; Ο Δώνης είναι ένα καλό παράδειγμα του τι σημαίνει να ανακαλύπτουμε ανύπαρκτους εχθρούς. Ο Δώνης που, όπως είχα διαβάσει, ευεργετήθηκε από τον Παναθηναϊκό, αφού έφτιαξε καριέρα και κονόμησε με την μεταγραφή στο εξωτερικό. Λες και έπαιζε με μέσο. Λες και μόνο ο Δώνης ωφελήθηκε από τον Παναθηναϊκό και όχι ο Παναθηναϊκός από τον Δώνη. Λες και δεν είναι αυτή η υγιής σχέση ομάδας - παίκτη: η αμοιβαία ευεργεσία, το αμοιβαίο όφελος.

- Δεν είδα Πανουτσοκαρπετόπουλους χθες, αλλά δεν θα μου προξενήσει καθόλου εντύπωση αν έκαναν πάλι κανένα σχολιάκι, κανένα αστειάκι, κανένα υπονοουμενάκι για το ότι κερδίσαμε τον ΟΦΗ, για το ότι μπήκε αυτογκόλ μετά την ισοφάριση. Και γιατί να μην κάνουν δηλαδή; Μεγάλα παιδιά είναι.

- Φέτος το αγαπημένο δημοσιογραφικό παιχνίδι είναι ο Καραγκούνης: οι αντιπροεδρικοί τον γλείφουν ασύστολα, οι προεδρικοί τον φτύνουν. Οι αντιπροεδρικοί τον κανακεύουν λες και ο Καραγκούνης δεν οφείλει να είναι πέντε φορές καλύτερος από ό,τι είναι μέχρι τώρα και οι προεδρικοί του καταλογίζουν από την πτώση της Βαστίλλης έως την πτώση του Τείχους, την πτώση της Ριζούπολης και την «Πτώση», ένα γερμανικό έργο για τις τελευταίες μέρες του Χίτλερ. Με άλλα λόγια, μέσα σε τέτοιο άρρωστο κλίμα, πώς και τι να περιμένουμε και φέτος; Ακόμα και αν η ομάδα ήταν παικτικά σούπερ, ακόμα και αν οι παίκτες ήταν ένας και ένας, όταν ο οργανισμός νοσεί και νοσεί βαθιά, ας μην ψάχνουμε ελπίδες.

- Παραδόξως την πιο σωστή κουβέντα την έγραψε πριν λίγες μέρες ο Κοντός: η ομάδα χρειάζεται αγάπη. Απ' όλους.

Αντ' αυτής νοσηρότητα απ' όλους.

- Έλληνας αμυντικός που στα εκτός έδρας ευρωπαϊκά καθαρίζει την τελευταία στιγμή με έξι γράμματα.

- Αυστριακός χαφ που έβαψε τα μαλλιά του για να θυμίζει τον πρωταγωνιστή της «Γαλάζιας Λίμνης» με οκτώ γράμματα.

- Έλληνας επιθετικός που χαίρεσαι να τον έχεις στην ομάδα σου με έντεκα γράμματα.