Αυστηρώς δια μαζόχες....

Κάποιοι θα πουν οτι απ την στιγμή που οι 3 πόντοι μπήκαν στο σακούλι δεν δικαιούμαστε να γκρινιάζουμε.Όσοι ντύνουν την μετριότητα με το μαύρο σάλι του κυνισμού 'της επαγγελματικής νίκης"απλά προετοιμάζουν το δρόμο για την αποτυχία.Η καμπάνα στο τσακ δεν ακούστηκε βροντερή στην Καβάλα,μετριότατες εμφανίσεις στην Ρουμανία και χθες,απέναντι σε ομάδες που ο αληθινός Παναθηναικός είχε αφήσει πολλά χρόνια πίσω.
Και αυτά,χωρίς να μπορεί κανείς να καταλογίσει(πλην ορισμένων στην Καβάλα) αδιαφορία στους παίκτες!Όπως είπε κι ο Σαλπιγγίδης χτες,"μπαίνουν να δώσουν ότι έχουν".Μόνο,που κάποιοι,αυτό "που έχουν" δεν είναι αρκετό,και κάποιοι άλλοι δεν βοηθούνται απ το "πλάνο"...
Αν υφίσταται τέτοιο πράγμα...
Διότι ο Παναθηναικός,15 μήνες μετά την έλευση του Τεν Κάτε,δεν δείχνει να έχει κάποια εναλλακτικά πλάνα ανάπτυξης.Φέτος,που η ατομική ποιοτητα είναι μεγαλύτερη,ξελασπώνει συνήθως από ατομικές ενέργειες,αλλά απέναντι σε ποιοτικούς και καλά οργανωμένους αντιπάλους αυτό προφανώς δεν επαρκεί.Με άμυνα-παιδική χαρά, 2 αμυντικά χαφ που,περιέργως(μήπως λόγω άμυνας?),ποτέ δεν αποδεικνύονται αρκετά,σύστημα 'ψάχνουμε όλοι τον Σισέ',και τον τελευταίο να μην του πιάνει τίποτε,είναι ενα συγκρότημα που προκαλει γέλιο σε όποιον ακούσει οτι για την συγκρότησή του ξοδεύτηκαν 60 εκ.ευρώ....
Απόδειξη οτι η "υπερομάδα" Ατλέτικο έχει να νικήσει αντίπαλο από τότε που συνάντησε εμάς,και μας πέρασε στο απόλυτο ρελαντί.
Κάποιοι άλλοι θα πουν ότι αφού μας ενδιαφέρει το πρωτάθλημα,καλά κάνουν και παίζουν "επαγγελματικά' στο Europa League.Μόνο,που επειδή κανείς δεν εγγυάται οτι θα είμαστε εμείς οι πρωταθλητές,ας κάνουν ενα νοητικό fast forward στον Απρίλιο,με το ενδεχόμενο ο Ολυμπιακός να γιορτάζει το 13ο,και την Ευρώπη να έχει αδοξα εγκαταλειφθεί στον βωμό του εγχώριου τίτλου.Δεν θα θεωρηθεί η χρονιά πλήρως αποτυχημένη,με ότι αυτό συνεπάγεται σχετικά με την κατεδάφιση του οικοδομήματος?
Και ακόμα και στην περίπτωση που πάρουμε τον πολυπόθητο τίτλο,υπάρχει το θέμα της ορθής διαχείρησης του.Είδαμε τα χαϊρια μας και το 2004...Υπάρχει ένα πλάνο ουσιαστικής περαιτέρω ενίσχυσης,σαν ποιοτικές αναβαθμίσεις στα εξαρτήματα μιας μηχανής που δουλεύει ωστόσο,με έναν συγκεκριμένο τρόπο,και όχι όπως τα επιμέρους εξαρτήματα ψευτοσυνεργαστούν?Υπάρχει μια διάδοχη κατάσταση πίσω απ τον προπονητή που έχει διακηρύξει οτι σκοπεύει να σταματήσει?Κι ακόμα κι αν αλλάξει αυτός γνώμη,γιατί πχ.να μην είναι στο πλευρό του ο Νιόπλιας,να τσεκάρει τους παίκτες και την ομάδα ώστε να έχει κατασταλαγμένη γνώμη ως προς τις ανάγκες της στο πολύ πιθανό σενάριο της ύπαρξης κενού εξουσίας?
Καλό είναι το "θα κριθούν όλοι στην 2ετία",αρκεί η ετυμηγορία να μην έχει βγει πολύ νωρίτερα...Μέχρι τότε,για άλλη μια χρονιά,η θέαση αγώνων του Παναθηναικού είναι εφικτή μόνο χάρη στον συνδυασμό οπαδικής περιέργειας και αγνού,αναραίωτου μαζοχισμού....

Ο Ευλογημένος Αρχηγός

Ποιός να το έλεγε,εκείνο το μακρινό καλοκαίρι του 90...όταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος,που πλήρωνε ακόμα πανάκριβα "δίδακτρα" ως παράγοντας,αποφάσιζε να δώσει κοντά 100 εκατομύρια και να διαλύσει το ιστορικό τμήμα πόλο για χάρη ενός 16 χρονου μαθητή από την Γλυφάδα.Οι 'εσωκομματικοί του αντίπαλοι" έμελλε να του το χτυπάνε σαν σκάνδαλο μέχρι να έρθει το παλλιροιακό κύμα των τίτλων και να τους πνίξει...
Το λεπτό παλικαρράκι με το φαρμακερό "χέρι" βρέθηκε αναγκαστικά στα βαθιά ελλείψει αληθινής ποιότητας στην τότε ομάδα,πήρε πολύ νωρίς φανέλα βασικού και άρχισε να ζυμώνεται στον ρόλο που η Μοίρα του επεφύλασσε.Η έλευση ολοένα και μεγαλύτερων ονομάτων στην ομάδα βοήθησε και τον ίδιο να γίνεται καλύτερος παίκτης,αίροντας τις δυσβάστακτες προσδοκίες απ τους δικούς του μόνο ώμους,με τις επιτυχίες να έρχονται ακριβώς την ώρα που έπρεπε,λίγο πριν η απογοήτευση και η εσωστρέφεια αρχίσουν να κατατρώνε την ομάδα.
Γιατί τελικά,οι πολύ μεγάλες καριέρες,εκτός από ταλέντο και δουλειά,χρειάζονται 2 ακόμα δυσεύρετα συστατικά:Τύχη και σωστή Κρίση...
Η τύχη έγκειτο στο ότι η μπασκετική ωρίμανση του αρχηγού,σε νεαρή μάλιστα ηλικία,συνέπεσε με την καρποφορία, επιτέλους, των κόπων των Γιαννακοπουλέων σε τίτλους,
που τους παρακινούσε σε ολοένα και νέες επενδύσεις χτίζοντας τελικά στα χρόνια του Ομπράντοβιτς μια Αυτοκρατορία που όμοιά της δεν έχει γνωρίσει ο ελληνικός αθλητισμός.
Η σωστή κρίση εκδηλώθηκε για 1η φορά το καλοκαίρι του 97(αν δεν κάνω λάθος),όταν ο διόσκουρός του Νίκος Οικονόμου" εκβιαζοντας" τον Παύλο γα μερικά εκατομύρια παραπάνω
γύρισε την πλάτη του στο πεπρωμένο του,καταστρέφοντας ουσιαστικά την καριέρα του.Ο Φράνκι,που ακολουθούσε στις διαπραγματεύσεις,τήρησε διαφορετική στάση και έμελλε να δικαιωθεί πλουσιοπάροχα,και υλικά,και-κυρίως-από πλευρά δόξας και τίτλων.Την ίδια εμπιστοσύνη στους διοικούντες έδειξε σε κάθε ανανέωση του συμβολαίου του και αυτοί του το ανταπέδωσαν χαρίζοντάς του μεγάλα συμβόλαια και όταν πια ο αγωνιστικός του ρόλος στην ομάδα ήταν πια περιορισμένος.Στο πλευρό του τεράστιου Ομπράντοβιτς όμως,είχε σφυρηλατήσει έναν διαφορετικό,πολύ πιο σημαντικό ρόλο,αυτόν της ζωντανής Ιστορίας του Παναθηναικού,του αληθινού Ηγέτη που συνόψιζε το πνεύμα αυτής της Ομάδας,του εμψυχωτή αλλά και του θρύλου που δεν είχε πρόβλημα να μπεί μόνο για 5 λεπτά "βρώμικης" δουλειάς,δίνοντας το μέτρο και στους νεώτερους συμπαίκτες του,Και εδώ ανιχνεύεται η σωστή κρίση του ανθρώπου Αλβέρτη:άλλοι στη θέση του θα δυσανασχετούσαν για την αγωνιστική τους απραξία,θα αρνούνταν να υποβληθούν στην βάσανο της προετοιμασίας και των προπονήσεων μόνο για να παίζουν αραιά και πού 3λεπτα...ο Φράνκι αποδέχτηκε μεγαλόθυμα τον ρόλο του και δεν δισταζε όταν καλούνταν να προσφέρει και στο παρκέ,να παίξει κάποια λεπτά "σκυλίσιας" άμυνας περιμένοντας την ευκαιρία για το trademark σουτ του...
Η ανταμοιβή του εξαιρετικά πλουσιοπάροχη:25 τίτλοι,μεταξύ αυτών και 5 ευρωπαικά κύπελλα,καθολική αναγνώριση,δόξα και χρήμα...Κυρίως όμως η ηθική αναγνώριση απ τους συμπαίκτες του που εκδηλώθηκε με των ωραιότερο τρόπο με το επίμονο κάλεσμα του διαδόχου του Δημ.Διαμαντίδη να σηκώσουν μαζί το πέμπτο Ευρωπαικό,στην O2 Arena του Βερολίνου.

Κορυφαία στιγμή για έναν αληθινά Ευλογημένο αθλητή...μέχρι το σημερινό σούπερ τιμητικό Αντίο που θα κάνει και τον Μήτσο,τον Bill και τ'άλλα παιδιά να ονειρεύονται την δική τους αντίστοιχη βραδιά.Έτσι χτίζονται και διατηρούνται οι μεγάλες Ομάδες...

Απλά,θεικό....