Πέρσι ρίξαμε τεσσάρα στην ΑΕΚ και κερδίσαμε τον Ολυμπιακό για δεύτερη φορά και αμέσως -μα αμέσως- μετά η ομάδα κατέρρευσε ολοκληρωτικά.
Φέτος που φάγαμε τεσσάρα επειδή στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα η ομάδα κατέρρευσε ολοκληρωτικά, δυο εκδοχές υπάρχουν για τη συνέχεια της σαιζόν: σκηνικό αν όχι αντίστοιχο με το περσινό (γιατί τα ίδια χάλια είναι αδύνατο να συμβούν), πάντως περίπου αντίστοιχο ή επιβίωση και αντοχή.
Δηλαδή τελικά οι ομάδες κρίνονται από τη διάρκειά τους και τη συνολική εικόνα τους στη σαιζόν.
Φυσικά στην ιστορία μένουν και τα επιμέρους αποτελέσματα· καμιά φορά και περισσότερο από τη διάρκεια.
Εγώ θεωρώ τα δυο σκορ των δυο σερί αγώνων μαγική εικόνα, αλλά δεν έχει σημασία: ή θα επαληθευθώ ή θα διαψευσθώ στη συνέχεια της χρονιάς.
Όπως όμως όλοι κρίνονται από τη διάρκειά τους, από τη διάρκειά της κρίνεται και η διοίκηση Τζίγγερ, η οποία είναι τουλάχιστον αποτυχημένη.
Τουλάχιστον.
Το να πει κανείς μακάρι να τα βρουν με τον Βγενόπουλο και μακάρι να αλλάξουν διοικητικά τα πράγματα, είναι αυτονόητο.
Το να φοβηθεί κανείς ότι θα υπάρξει περαιτέρω διχασμός και έριδες, είναι ένας φόβος αβάσιμος: ήδη, εδώ και πολύ καιρό, τα πράγματα από πλευράς εμφυλίων, ερίδων και νοσηρότητας έχουν φτάσει στο ναδίρ, οπότε ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται.
