- Tώρα που ο Δώνης πήρε χι κι από το γάβρο, θα αθωωθεί στο ντερμποδικείο; Θα μειωθεί τουλάχιστον η ποινή του; Ο Δώνης είναι ένα καλό παράδειγμα του τι σημαίνει να ανακαλύπτουμε ανύπαρκτους εχθρούς. Ο Δώνης που, όπως είχα διαβάσει, ευεργετήθηκε από τον Παναθηναϊκό, αφού έφτιαξε καριέρα και κονόμησε με την μεταγραφή στο εξωτερικό. Λες και έπαιζε με μέσο. Λες και μόνο ο Δώνης ωφελήθηκε από τον Παναθηναϊκό και όχι ο Παναθηναϊκός από τον Δώνη. Λες και δεν είναι αυτή η υγιής σχέση ομάδας - παίκτη: η αμοιβαία ευεργεσία, το αμοιβαίο όφελος.
- Δεν είδα Πανουτσοκαρπετόπουλους χθες, αλλά δεν θα μου προξενήσει καθόλου εντύπωση αν έκαναν πάλι κανένα σχολιάκι, κανένα αστειάκι, κανένα υπονοουμενάκι για το ότι κερδίσαμε τον ΟΦΗ, για το ότι μπήκε αυτογκόλ μετά την ισοφάριση. Και γιατί να μην κάνουν δηλαδή; Μεγάλα παιδιά είναι.
- Φέτος το αγαπημένο δημοσιογραφικό παιχνίδι είναι ο Καραγκούνης: οι αντιπροεδρικοί τον γλείφουν ασύστολα, οι προεδρικοί τον φτύνουν. Οι αντιπροεδρικοί τον κανακεύουν λες και ο Καραγκούνης δεν οφείλει να είναι πέντε φορές καλύτερος από ό,τι είναι μέχρι τώρα και οι προεδρικοί του καταλογίζουν από την πτώση της Βαστίλλης έως την πτώση του Τείχους, την πτώση της Ριζούπολης και την «Πτώση», ένα γερμανικό έργο για τις τελευταίες μέρες του Χίτλερ. Με άλλα λόγια, μέσα σε τέτοιο άρρωστο κλίμα, πώς και τι να περιμένουμε και φέτος; Ακόμα και αν η ομάδα ήταν παικτικά σούπερ, ακόμα και αν οι παίκτες ήταν ένας και ένας, όταν ο οργανισμός νοσεί και νοσεί βαθιά, ας μην ψάχνουμε ελπίδες.
- Παραδόξως την πιο σωστή κουβέντα την έγραψε πριν λίγες μέρες ο Κοντός: η ομάδα χρειάζεται αγάπη. Απ' όλους.
Αντ' αυτής νοσηρότητα απ' όλους.