Τριφυλλάρα είσαι τρέλλα
με το τέταρτο αστέρι στην φανέλλα.
με το τέταρτο αστέρι στην φανέλλα.
ΥΓ. Θοδωρή, δεν σε βρίζαμε όλοι. Κι όσοι σε έβριζαν σε έβριζαν γιατί μας έπαιζες μόνος σου, ίσως στην πιο συγκλονιστική βραδιά σου. Είσαι πολύ μεγάλος παίκτης κι έχεις κάνει την ομάδα σου σχεδόν εξίσου μεγάλη, αλλά σήμερα έχασες από μια ακόμη μεγαλύτερη, από την τέσσερεις φορές Πρωταθλήτρια Ευρώπης, σε έναν καταπληκτικό τελικό, όπου τα δυο μεγάλα πλέι μέικερ της Ευρώπης έτυχε να είναι Έλληνες και έτυχε να βρεθούν αντιμέτωπα.
Απόψε ήταν όλοι εκεί, οι θρύλοι του χθες και οι θρύλοι του σήμερα, ο Γκάλης, ο Παπαλουκάς, ο Διαμαντίδης, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αυτός που κάποτε έλεγαν Γκαστόνε, αλλά την αξία στον αθλητισμό θα τη δυσφημήσεις μία, θα τη δυσφημήσεις δύο, αλλά αυτή τελικά θα φανεί και θα καταυγάσει.
Το μπάσκετ με τους Γιαννακόπουλους γράφει ιστορία, γιατί το ζήτημα είναι μεν τα λεφτά, αλλά ποτέ μόνο τα λεφτά: είναι τα λεφτά, συν την τεχνογνωσία, συν τη συνολική ατμόσφαιρα που αποπνέει όλος ο οργανισμός. Κι ο οργανισμός του μπάσκετ αποπνέει εξακολουθητικά υγεία, τη στιγμή που τα όποια λεφτά βάζει ο Τζίγγερ είναι λεφτά ορφανά, λεφτά που δεν συνοδεύονται από τεχνογνωσία σε μια ατμόσφαιρα που αποπνέει εξακολουθητικά αρρώστια, σε έναν οργανισμό που μέσα του μικραίνουν όσοι έρχονται, τη στιγμή που στον οργανισμό του μπάσκετ μεγαλώνουν όσοι έρχονται.
Και στην Μαδρίτη θα είναι ωραία, με το πε - με το πέμπτο για παρέα.
Ή και χωρίς αυτό. Τα τέσσερα είναι ωραία, οι αναμνήσεις είναι ωραίες, ο ιδρώτας στο γήπεδο είναι ωραίος, το διαχρονικό μεγαλείo που βιώνουμε με αυτήν την ομάδα είναι ωραίο, ο Αλβέρτης με τον οποίο ανδρωθήκαμε όλοι μας παρέα είναι ωραίος, ο Αλβέρτης έφηβος στον τάφο του Ινδού κι εμείς έφηβοι να τον παρακολουθούμε, ο Αλβέρτης να σηκώνει το τέταρτο ευρωπαϊκό 17 χρόνια μετά κι εμείς να τον παρακολουθούμε, να παρακολουθούμε αυτόν που επέλεξε σοφά να μείνει και να μην φύγει ποτέ από τον υγιή οργανισμό, μεγαλώνοντας μέσα του κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Είναι μερικές αθλητικές βραδιές που σε γεμίζουν.
Απόψε ήταν όλοι εκεί, οι θρύλοι του χθες και οι θρύλοι του σήμερα, ο Γκάλης, ο Παπαλουκάς, ο Διαμαντίδης, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αυτός που κάποτε έλεγαν Γκαστόνε, αλλά την αξία στον αθλητισμό θα τη δυσφημήσεις μία, θα τη δυσφημήσεις δύο, αλλά αυτή τελικά θα φανεί και θα καταυγάσει.
Το μπάσκετ με τους Γιαννακόπουλους γράφει ιστορία, γιατί το ζήτημα είναι μεν τα λεφτά, αλλά ποτέ μόνο τα λεφτά: είναι τα λεφτά, συν την τεχνογνωσία, συν τη συνολική ατμόσφαιρα που αποπνέει όλος ο οργανισμός. Κι ο οργανισμός του μπάσκετ αποπνέει εξακολουθητικά υγεία, τη στιγμή που τα όποια λεφτά βάζει ο Τζίγγερ είναι λεφτά ορφανά, λεφτά που δεν συνοδεύονται από τεχνογνωσία σε μια ατμόσφαιρα που αποπνέει εξακολουθητικά αρρώστια, σε έναν οργανισμό που μέσα του μικραίνουν όσοι έρχονται, τη στιγμή που στον οργανισμό του μπάσκετ μεγαλώνουν όσοι έρχονται.
Και στην Μαδρίτη θα είναι ωραία, με το πε - με το πέμπτο για παρέα.
Ή και χωρίς αυτό. Τα τέσσερα είναι ωραία, οι αναμνήσεις είναι ωραίες, ο ιδρώτας στο γήπεδο είναι ωραίος, το διαχρονικό μεγαλείo που βιώνουμε με αυτήν την ομάδα είναι ωραίο, ο Αλβέρτης με τον οποίο ανδρωθήκαμε όλοι μας παρέα είναι ωραίος, ο Αλβέρτης έφηβος στον τάφο του Ινδού κι εμείς έφηβοι να τον παρακολουθούμε, ο Αλβέρτης να σηκώνει το τέταρτο ευρωπαϊκό 17 χρόνια μετά κι εμείς να τον παρακολουθούμε, να παρακολουθούμε αυτόν που επέλεξε σοφά να μείνει και να μην φύγει ποτέ από τον υγιή οργανισμό, μεγαλώνοντας μέσα του κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Είναι μερικές αθλητικές βραδιές που σε γεμίζουν.
Παναθηναϊκός - ΤΣΣΚΑ Μόσχας, 93 - 91.
Παρίσι - Θεσσαλονίκη - Μπολόνια - Αθήνα.
Το be continued.
Παρίσι - Θεσσαλονίκη - Μπολόνια - Αθήνα.
Το be continued.
